حدیثی درباره امام زمان ارواحنا له الفداء

محمد بن عثمان عَمری (یکی از نواب اربعه) می گوید: پدرم گفت از امام حسن عسکری علیه السلام درباره خبری که از پدران امام علیهم السلام روایت شده بود سؤال شد که:

أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ حُجَّةٍ لِلَّهِ عَلَى خَلْقِهِ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَةِ وَ أَنَّ مَنْ‏ مَاتَ‏ وَ لَمْ‏ یَعْرِفْ‏ إِمَامَ‏ زَمَانِهِ‏ مَاتَ‏ مِیتَةً جَاهِلِیَّةً

(یعنی: کسى که بمیرد و امام زمانش را نشناسد، مرگش مرگ جاهلیت است)

امام علیه السلام در جواب فرمودند:

إِنَّ هَذَا حَقٌّ کَمَا أَنَّ النَّهَارَ حَق.[1]

در باره این که منظور از امام زمان کیست به کتاب "أصول الکافی - ترجمه مصطفوى" رجوع کردیم؛ جواب این گونه بود:...



[نظر اول:] شیعه می گوید، مراد به امام زمان در این دوران، حجة بن الحسن حضرت مهدى علیه السلام است،

[نظر دوم:] عامه (اهل تسنّن) می گویند: مراد به امام زمان هر سلطان و زمامداری است که بر مردم حکومت کند، چه عادل باشد یا فاسق ولى سخافت و زشتى سخن ایشان بر هیچ خردمندى پوشیده نیست، زیرا شناختن سلطان ظالم چه تأثیرى در ایمان و عقاید دارد تا کسى که او را نشناخت و مرد، چون، مردم زمان جاهلیت باشد،

[نظر سوم:] بعضى دیگر گفته ‏اند، مراد به امام زمان قرآن است ولى‏ جوابش این است که قرآن که در هر زمانى فرق نمی کند تا هر قرآنى امام مردم زمان خود باشد، علاوه بر این که اگر مقصود از معرفت قرآن شناختن و یاد گرفتن کلمات و آیات آن باشد، بسیارى از مسلمین که سواد ندارند جزء کفار محسوب خواهند شد و اگر مقصود تصدیق و عقیده به قرآن باشد، ما با شما هم عقیده‏ ایم یعنى قرآن را قبول داریم و نباید بر ما طعنه زنید،

[نتیجه] اما پیداست که همان جواب اول بقدرى محکم و متین است که نوبت را باین جواب نمی دهد.[2]




[1] ابن بابویه، محمد بن على، کمال الدین و تمام النعمة ؛ ج‏2 ؛ ص409 - تهران، چاپ: دوم، 1395ق.

[2] کلینى، محمد بن یعقوب، أصول الکافی / ترجمه مصطفوى - تهران، چاپ: اول، 1369 ش.